Komiksowe dziwadła epoki przełomu

Komiksowe dziwadła epoki przełomu Daniela Koziarskiego i Wojciecha Obremskiego to kolejna już publikacja duetu autorów, ale… tym razem zajęli się nieco inną epoką. Tak, już nie będzie o komiksie w PRL! Poszliśmy krok dalej do interesującego okresu przełomu, transformacji i pierwszych biznesów, czyli ogólnie rzecz ujmując: do pierwszych lat odzyskanej wolności i kapitalizmu.

Chodzi oczywiście (i głównie) o początek lat 90. Kto żył, ten wie, o co chodzi. Jeśli jesteście nieco młodsi, napiszę jedynie, że to czas burzliwy, specyficzny, nostalgiczny i duchologiczny. Ale niech te plusy nie przesłonią wam minusów, bo to były również i trudne czasy dla wielu z nas, pomimo swego kolorytu i wyjątkowości.

W tych czasach niektórzy chcieli szybko się dorobić wychodząc z dość karkołomnego założenia, że skoro w PRL nakłady komiksów były duże to czytelnik weźmie wszystko z pocałowaniem ręki Pana Wydawcy. Już pomijając samo zagadnienie mitycznych nakładów komiksów  PRL, to jednak czasy się lekko zmieniły i wielu domorosłych przedsiębiorców, fanów, pasjonatów itd. przejechało się na tym założeniu brutalnie. I efekt był taki, że sporo potworków wydawniczych można było dostać jeszcze kilka lat później na wyprzedażach za parę groszy – o czym może poświadczyć i piszący te słowa. Tak było. Poważnie.

Publikacja jest wydana w zacnej serii Komiksoteki Kurca i składa się z większych rozdziałów i mniejszych części. Widać tutaj, że koncepcja publikacji zmieniała się w trakcie pisania: z szerszych omówień na krótsze zajawkowe opisy czy omówienia. Czyta się oczywiście dobrze,  tym bardziej że autorzy starają się podchodzić na luzie do wspomnianych potworków komiksowych. Czasem ten humor jest w porządku, bywają i momenty dziwne czy lekko niestosowne. Ogólnie, całość się broni i ja, z przyjemnością wróciłem do krainy zakręconego kadru i dymka. Ale… ale. Czym tak naprawdę były komiksowe dziwadła?

Bywało różnie. Oprócz oczywistych potworków, graficznych, scenariuszowych i naprawdę kuriozalnych pozycji, mamy jeszcze do czynienia z nieudanymi adaptacjami literatury, pozycjami niekoniecznie dla dzieci, chociaż teoretycznie do dzieci skierowanych, piratów (Superman!), radosną twórczością adaptacyjną (krok dalej niż piraty)  – czyli autorskimi wizjami klasyków, prawie fanfikami, crossoverami, klasykami, którym nie wyszło wejście na rynek (z wielu względów), rozebranymi wizjami szczęścia, resztkami systemowymi i rzeczami absolutnie wyjątkowymi. Prawdziwymi białymi krukami komiksowymi… Używając terminologii autorów, jest to głębokie pchnięcie – i nostalgiczne i artystyczne 🙂 Nie zawsze są to jednak Bardzo Złe Komiksy, co warto podkreślić i lekki chaos definicyjny sprzyja lekturze. Wiem, niektórzy będa narzekać i na układ i na dobór tytułów. Mnie czytało się przyjemnie, bo większość kojarzyłem, miałem, czytałem i w ogóle. Polecam, bo temat po prostu jest wciągający. I tyle. Jeśli nie jesteście do końca przekonani – zerknijcie na spis treści.