Tytus, Romek i A’Tomek. Nowe przygody

Kontynuowanie czy rysowanie na nowo klasycznych, kultowych często serii, jest ryzykowne. Trzeba balansować między starym i nowym, między uwspółcześnianiem i szacunkiem dla pierwowzoru. Rzadko da się zadowolić wszystkich a bywa i tak, że łatwo do nowego zniechęcić prawie… wszystkich. 

Nowe przygody Tytusa, Romka i A’Tomka są nietypowe. Nie są złe, chociaż kreska jest specyficzna, czasem zalatuje „ejajem”, czasem fizjonomie, sylwetki i kadry bywają pokraczne czy brzydkie. To zawsze można poprawić. Co ze scenariuszem?  Nawiązuje do najlepszych przygód starej serii, jednocześnie wiele elementów w komiksie wskazuje na współczesność. Jest to jednak wplecione nie do końca wyraźnie, więc mamy dziwne pomieszanie epok. Retrofuturyzm, nostalgia i trochę satyry 😉 

Niby są gierki słowne, trochę absurdu czy żartów i aluzji, ale to wszystko niestety zalatuje sucharem. Najciekawsze wydają się być graficzne aluzje do dawnych ksiąg, z piwnicą przygód na czele. Jako całość komiks jest tylko poprawny, dostatecznie odwzorowano kreskę, jednak scenariusz jest słaby. Może w kolejnej części twórcy się „dotrą”, chociaż mnie nowe przygody nie zachęciły do sięgnięcia po kolejne. Pomysł był niezły, wykonanie średnie. 

Graficznie da się iść odważniej, a scenariusz również mógłby zostać ujednolicony: zachować klimat dawnych „tytusów” bez uwspółcześniania na siłę i pobawić się kadrami. Nie wiem czy to przepis na sukces, ale chętnie takie „tytusy” poczytam.