Olgierd Żmudzki, UFO, ciemna materia i układ słoneczny cz.1

Od Redakcji:

Publikujemy tekst pana Olgierda Żmudzkiego pt. „Wszystko o UFO” oraz „Układ Słoneczny – nowa teoria powstania” jako materiał poglądowy i spekulatywny. Redakcja KMF Sagitta nie podziela wszystkich przedstawionych w tekście tez i hipotez. Publikacja nie oznacza akceptacji ani potwierdzenia słuszności zawartych w niej koncepcji. Nie ponosimy odpowiedzialności za treść artykułu, zawarte w nim opinie, teorie oraz ewentualne błędy merytoryczne czy faktograficzne. Tekst publikujemy w duchu otwartej dyskusji nad zjawiskami UFO i niekonwencjonalnymi hipotezami. Zachęcamy czytelników do merytorycznej polemiki i dzielenia się własnymi spostrzeżeniami w komentarzach. Wszelkie podobieństwa do innych publikacji mają charakter przypadkowy lub wynikają z powszechnej dostępności cytowanych idei. Zapraszamy do lektury i dyskusji.

Rozwój nauki polega na odkrywaniu prawd o otaczającym nas świecie. Jednym z ważnych elementów tego rozwoju jest stawianie hipotez. W niektórych naukach hipotezy opisują zjawiska, których nauka nie potrafi aktualnie zweryfikować. Do takich nauk należy astronomia, opisująca różne zjawiska świata i Wszechświata, które trudno obecnie ocenić naukowo. Być może takiej oceny w wielu sprawach nigdy się nie doczekamy.

Stąd kluczowym zjawiskiem są hipotezy, które zastępują brak sprawdzonej wiedzy. Przez setki, a nawet tysiące lat przedstawione niegdyś hipotezy są podtrzymywane jako obowiązująca wiedza, mimo że nie zostały zweryfikowane. Astronom przedstawiający jakąś hipotezę jest uznawany za autorytet tak długo, jak nie pojawi się inna, bardziej trafna.

Warto tu zwrócić uwagę na istnienie hipotez ze sobą sprzecznych. Tak było z hipotezą przedstawioną przez Kopernika, różniącą się od poglądów wcześniejszych astronomów. Odbiorca tak różnych poglądów musi zadecydować, którą z hipotez uważa za bardziej trafną. Nieraz nie ma naukowego potwierdzenia słuszności obu hipotez. Jednak z chwilą pojawienia się innych, bardziej szczegółowych hipotez wzmacniających tezy jednej z nich, sytuacja się zmienia. Hipoteza, której nowe analizy nie wspierają, przegrywa ze swoim konkurentem. Tak było z teorią Kopernika, którą wsparły działania Galileusza i Keplera.

Astronomowie twierdzą, że powstanie naszego Układu Słonecznego jest wynikiem wyodrębnienia z gwiezdnych pyłów i gazów chmury pyłu i gazu. Kurczy się ona i gęstnieje pod wpływem własnego pola grawitacyjnego. Następnie następuje zjawisko zapadania się pyłu i gazu, a zdaniem astronomów, gdy temperatura osiąga wystarczającą wartość, może się zacząć reakcja jądrowa.

Pewna chmura pyłów i gazów w minionych kilkunastu latach została zauważona przez astronomów w kilku miejscach Wszechświata jako wyraźne skupisko. Wypełnia ono przestrzeń o rozmiarach naszego Układu Słonecznego i dlatego może być zauważone. Pojawiają się tu jednak liczne problemy.

Pierwszy problem Pył i gaz wędrują przez Kosmos ze znaczną prędkością. Jakie siły fizyczne sprawiają, że wytracając swoją prędkość, skupiają się w obserwowanej przez astronomów chmurze? Co następnie sprawia, że zarówno pył, jak i gaz zapadają się do środka? Czy jest to efekt grawitacji, czy może innych czynników i zjawisk?

Drugi problem Nasz Układ jest otoczony obłokiem Oorta – niewielkimi drobinami kosmicznego gruzu, który krąży dookoła powstającego Słońca i nie jest przez nie wciągany wraz z zapadającym się pyłem i gazem.

Trzeci problem Koncepcja zapadania się pyłu i gazu nie tłumaczy istnienia sporej ilości niewielkich planetoid w układzie Kuipera, które krążą w sporej odległości od powstającego Słońca. Dlaczego materiał, z którego się składają, nie został wciągnięty przez tworzące się Słońce?

Czwarty problem Obserwacje naszej Galaktyki wykazały, że w podobnych do naszego układach tworzy się jedno słońce. Jednak niemal 60% układów składa się dwóch lub nawet większej ilości słońc. Jakie fizyczne zjawiska z jednej strony powodują skupienie 98% podziału zapadającego się pyłu dla stworzenia jednego słońca. Natomiast z drugiej strony jaki mechanizm sprawia pojawienie się kilku skupisk tego pyłu? W takich skupiskach istnieje możliwość zainicjowania reakcji jądrowych i pojawia się możliwość powstania kilku słońc. Jaki mechanizm sprawia, że istnieją takie różnice. Astronomia nam tego nie wskazuje.

Piąty problem Zdaniem astronomów pył i gaz zapada się grawitacyjnie i skupia się w miejscu powstania Słońca w naszym Układzie. Nie istnieją logiczne powody, by ten zapadający się po liniach prostych pył miał być użyty do czegoś innego. Stąd zagadką jest powstanie dysku protoplanetarnego, który miałby zawierać zaledwie 2% całego zapadającego się pyłu, tworząc budulec dla powstawania planet.

Szósty problem Ziemia posiada prędkość orbitalną wokół Słońca wynoszącą co najmniej 30 km/s. Skąd bierze się taka prędkość? Pył i gaz przemieszczają się – jak już zauważyliśmy – przez Kosmos po liniach prostych. Jego cząstki pędzące przez Kosmos nie łączą się ze sobą. Następnie – jak twierdzą astronomowie – zapadają się pod wpływem grawitacji, tworząc Słońce. Skąd bierze się pęd, także naszej planety, wokół Słońca?

Każda z planet po swoim powstaniu porusza się z inną prędkością orbitalną. Z podobnymi prędkościami poruszają się planety skaliste (np. Merkury – 47 km/s), ale już gazowe znacznie wolniej (Neptun tylko 4,7 km/s). A co z prędkością Plutona i planetoid pasa Kuipera, zapewne jeszcze mniejszą?

Dysk protoplanetarny winien obracać się z bardzo różnymi prędkościami, by tworzyć planety o różnych prędkościach orbitalnych. Trudno taki mechanizm sobie wyobrazić.

Siódmy problem Kolejną sprawą jest proces powstawania planet z dysku protoplanetarnego. Nie wiemy, z jaką prędkością – albo z różnymi prędkościami – pył i gaz porusza się w tym dysku. Aby z atomów znajdujących się w pyle mogły powstać cząstki metali, głazów i innych elementów planet, ruch tych atomów powinien być znacznie spowolniony. W omawianym tu dysku obracającym się z różnymi prędkościami jest to niemożliwe, trudne do wytłumaczenia. A każde zwolnienie takiego ruchu oznaczałoby wchłonięcie pyłu i gazu przez masę powstającego Słońca.

Zestawienie problemów szóstego i siódmego wskazuje, że astronomia nie potrafi w sposób przekonujący wyjaśnić powstawania planet w procesie tworzenia całego Układu Słonecznego.

Ósmy problem Nasz Układ powstały ze skupiska pyłów przemieszcza się przez Kosmos ze znaczną prędkością ok. 300 km/s. Jak taka prędkość została naszemu układowi nadana? Jest to prędkość na tyle duża, że nasz barionowy Układ powinien już dawno ulecieć poza Galaktykę, gdyż jego masa w skali Kosmosu nie jest duża. Jednak nie ulatuje. Byłoby to możliwe, gdyby był kilka razy cięższy. Skąd miałaby się pojawić w tym układzie taka znaczna masa – astronomowie nie wyjaśniają.

Przedstawione wyżej osiem problemów związanych z wyjaśnieniem mechanizmów powstania Układu Słonecznego każe szukać nowych hipotez w tej sprawie. Jednym z możliwych rozwiązań może być przyjrzenie się ciemnej materii. Wypełnia ona Wszechświat w co najmniej 25%, podczas gdy materia barionowa, z której się składamy, stanowi tylko 5%, a może nawet mniej. Oddziaływanie ciemnej materii zostało zauważone w funkcjonowaniu galaktyk. W naszej Galaktyce, zdaniem astronomów, występuje jako halo o znacznej masie. Jednak astronomowie nie potrafią przekonująco wyjaśnić, na czym polega jej oddziaływanie na planety naszej Galaktyki.

Wiemy, że Wszechświat w olbrzymiej większości pozostaje ciemny. Grupa astronomów wyraziła przypuszczenie, że mogą istnieć podobne do słonecznych układy składające się wyłącznie z ciemnej materii. Czy takie układy mogą zetknąć się z materią barionową, z której się składamy? Wyrażamy tu przypuszczenie, że tylko zetknięcie dwóch rodzajów materii pozwala tworzyć układy słoneczne.

Czym jest ciemna materia, jaką posiada budowę i cechy działania? Przedstawimy tu kilka hipotez w tej sprawie. Będą one niezbędne dla wyjaśnienia naszych dalszych rozważań.

Pierwszą cechą ciemnej materii, którą tu wskażemy, jest jej budowa całkowicie różna od naszej barionowej materii. Zakładamy wstępnie, że ciemna materia nie składa się z jakichś elementów takich jak atomy i jest materią ciągłą. Kolejnym wstępnym założeniem jest twierdzenie, że ciemna materia istnieje w innym materialnym wymiarze. Taka sytuacja pozwala jej oddziaływać grawitacyjnie z materią barionową, ale pod żadnym innym względem nie może być z nią powiązana.

Jak ciemna materia oddziałuje na barionową? Zakładamy, że z racji swojej budowy jest nieprzenikniona dla materii barionowej, więc gdy ta się pojawi, ciemna materia ją wchłania. Zatrzymuje jej bieg i ruch. Dzięki obserwacjom astronomów wiemy o chmurach pyłu i gazu, co – wysuwając logiczny wniosek – może być pierwszym etapem powstawania nowego układu słonecznego z jednym lub kilkoma Słońcami. Możemy teraz formułować nowe hipotezy.

Problem pierwszy – hipoteza Przy pomocy teleskopów możemy obserwować chmury pyłów i gazów przemieszczających się przez naszą Galaktykę. Ten pędzący z dużą prędkością pył został w kilku miejscach skupiony w obszarach, które zauważyli astronomowie. Co wywołało zjawisko, że zamiast pędzić dalej, pył się skupił? Jaka siła fizyczna na to wpłynęła? Ten fakt może wyjaśnić oddziaływanie ciemnego układu o znacznej masie. Mamy tu pierwszą hipotezę wyjaśniającą problem zasygnalizowany w pierwszej części tych rozważań.

Problem drugi – hipoteza Ściąganie przez masę ciemnej materii pyłu i gazu z Kosmosu prowadzi do obserwowanego przez astronomów ich skupienia. Ten pył przechodzi początkowo przez peryferia ciemnego układu, gdzie pozostałości układu przemieszczają się w dużej odległości od centrum. Tam niewielkie cząstki ciemnej materii wchłaniają ściągany z Kosmosu pył, tworząc obłok Oorta.

Trzeci problem – hipoteza Niewielkie planetoidy układu Kuipera, składające się z ciemnej materii, wchłaniają materię z powstającego i obserwowanego obłoku.

Czwarty problem – hipoteza Teraz, wiedząc już o wchłanianiu przez ciemną materię pyłu materii barionowej, łatwo zrozumiemy, dlaczego powstają układy z kilkoma Słońcami. Istnieją dwa rodzaje układów słonecznych. Jeden opiera się na jednym ośrodku i skupia większość masy układu – tak dzieje się w przypadku naszego Układu Słonecznego, który natrafił na podobny układ ciemnej materii. Inne skupiska tej materii posiadają średnią wielkość. Takie skupiska wchłaniają materię barionową, pozwalając jej wygenerować reakcje jądrowe, co sprawia, że powstaje układ z kilkoma Słońcami – zjawisko dosyć powszechne w naszej Galaktyce (jak zauważyliśmy wcześniej – ok. 60%).

Piąty problem – hipoteza Pył i gaz obserwowany przez astronomów w stanie skupienia nie zapada się grawitacyjnie, lecz – naszym zdaniem – jest wchłaniany przez skupiska ciemnej materii. Mniejsze z nich tworzą planety, a większość trafia do tworzącego się Słońca.

Szósty problem – hipoteza Tworzenie się planet o zróżnicowanych wielkościach, poruszających się z różnymi prędkościami, jest możliwe dlatego, że to skupiska ciemnej materii poruszają się z takimi prędkościami po powstaniu całego układu ciemnej materii.

Siódmy problem – hipoteza Zasygnalizowaliśmy wcześniej, że skupiska ciemnej materii wchłaniają pył i gaz. Zauważmy, jaką drogę przebywa pył i gaz. Najpierw przemieszcza się przez Kosmos. Potem krąży w skupisku obserwowanym przez astronomów. Następnie jest ściągany masą ciemnej materii do tworzenia planet i Słońca. Po wchłonięciu, znajdując się wewnątrz ciemnej materii, już się nie przemieszcza i traci swój pęd. Tak powstają warunki do łączenia się pojedynczych atomów w metale, skały i wszystko, z czego składa się planeta. Bez zahamowania pędu pyłu i gazu nie powstałyby wspomniane cząstki. Sądzimy, że tylko po wchłonięciu, wewnątrz ciemnej materii, ten pęd może zostać całkowicie zahamowany.

Ósmy problem – hipoteza Skąd się bierze znaczna prędkość przemieszczania się dookoła centrum Galaktyki naszego Układu Słonecznego? Twierdzimy, że była to prędkość całego układu ciemnej materii, która wchłonęła pył i gaz, tworząc nasz Układ Słoneczny. Gdyby składał się on jedynie z materii barionowej, to tak duża prędkość wyrzuciłaby go z naszej Galaktyki. Jednak razem ze znaczną masą ciemnej materii, zwiększoną o materię barionową, nasz Układ jest na tyle masywny, że z Galaktyki nie ucieka.

W podsumowaniu tych rozważań mamy świadomość, że założenia drugiej części – dotyczące znaczenia ciemnej materii w powstaniu naszego Układu Słonecznego – mogą budzić pewne wątpliwości. Sytuacja zlepku ciemnej i barionowej materii w jednym miejscu przestrzeni kosmicznej może się wydać dziwna. Do tego dochodzi sprawa istnienia ciemnej materii w innym wymiarze, która mimo to oddziałuje na naszą materię swoją masą.

Jednak problemy opisane w pierwszej części tych rozważań – te, przed którymi stanęła astronomia, gdy przyszło jej wyjaśniać kolejne etapy tworzenia naszego Układu – skłaniają do szukania innych rozwiązań. Takich jak te, przedstawione w drugiej części analiz.

Opory, jakie mogą się pojawić w stosunku do zjawisk z innego wymiaru, mogą zastanawiać. Przecież od tysięcy lat istoty i urządzenia techniczne z innego wymiaru są obserwowane czasem przez dziesiątki tysięcy ludzi, w tym nawet jednego z prezydentów USA. Jest więc bardzo wątpliwe, by w takiej dużej ilości przybyły one z odległego Kosmosu. Te zjawiska określane mianem UFO są realnym faktem.

W tych rozważaniach wykorzystanie innego wymiaru pozwoliło na przedstawienie ośmiu hipotez w sprawie powstania naszego Układu. Takie hipotezy do tej pory nie potrafiła sformułować oficjalna astronomia. Nowa teoria oparta na roli ciemnej materii pozwala uzupełnić widoczną lukę w tej sprawie i taki był jej zamysł oraz cel, jaki sobie postawiła.