OmegaWow.eu – The Online Sensation – wspomnienia
W latach 2008–2014 byłem wiernym fanem serwera OmegaWoW.eu, tworzonego początkowo przez ekipę Holendrów, a później przez całą europejską społeczność. Spędziłem tam lata – zarówno w przenośni, jak i dosłownie. Była to bardzo ciekawa przygoda, do której dziś raczej bym nie wrócił, ale tamte lata wspominam jako przyjemnie spędzony czas, który wiele mnie nauczył.
Nie będę tu skupiał się na historii ani lore World of Warcraft, które każdy fan serii zna. Opowiem za to, jak ta przygoda wyglądała u mnie.
OmegaWoW znalazłem w momencie, kiedy grałem na polskim serwerze Sunwell, który miał wtedy poważne problemy z łączem. Szukając alternatywy, trafiłem na międzynarodowy serwer i z moją łamaną angielszczyzną wszedłem w świat The Burning Crusade, który całkowicie mnie pochłonął.
Mogę śmiało powiedzieć, że TBC na Omedze było dla mnie lekcją pokory – zarówno pod względem gry, jak i obycia w międzynarodowym społeczeństwie. Z perspektywy lat widać, że Maestro i spółka stworzyli naprawdę wyjątkową społeczność graczy z całej Europy: ze „starej Europy”, krajów bałkańskich i Europy Środkowo-Wschodniej. Sam miałem bardzo dobre kontakty z ludźmi z Bałkanów i Holandii. Była to niesamowita mieszanka charakterów, ambicji i pokolenia millenialsów, którzy „rozgryzali zęby” w WoWie.
Działała u nas dość prężnie polska gildia Deathstars. Osobiście nigdy nie przywiązywałem się mocno do postaci – kiedy miałem dość, po prostu je usuwałem. Dlatego grałem m.in. Kruszonem – paladynem i druidem.
Na arenie nie miałem zbyt dużo szczęścia (może dziś poszłoby mi lepiej), ale moja postać jako DPS radziła sobie naprawdę dobrze. Do daily questów zacząłem przywiązywać większą uwagę dość późno. W TBC grałem bardzo świadomie – tak, żeby zaraz po osiągnięciu 70. poziomu mieć odpowiednią rangę reputacji we wszystkich frakcjach, w których chciałem kupić konkretne przedmioty.
To, co wyróżniało OmegaWoW, to różnego rodzaju bonusy i unikalne rozwiązania. Najfajniejsze było to, że niektóre gildie mogły mieć własne bazy. Na przykład Vengeance of the Alliance miała swoją bazę w niedostępnych górach, a Pirates posiadali własny statek. Serwer borykał się z wieloma problemami typowymi dla prywatnych serwerów, ale GMi radzili sobie z nimi bardzo dobrze i pozwalali nam naprawdę zanurzyć się w świecie Azeroth.
Najlepsze jednak były rozmowy z członkami społeczności. Od nich można było dowiedzieć się wielu rzeczy i poznać ich prawdziwe historie. OmegaWoW dał mi ogromną znajomość zachodniego społeczeństwa i nauczył funkcjonowania w międzynarodowym środowisku. Doświadczenia, które tam zdobyłem przez lata, później zaowocowały konkretnymi działaniami. Dzięki temu nie miałem problemu z organizacją spotkań z członkami fandomu z USA, Rosji, Słowacji i wielu innych krajów. Nauczyłem się trzymania wyznaczonych celów i skutecznego ich realizowania.
Jako oficer i lider gildii, zdobyłem solidne doświadczenie w zarządzaniu organizacją. Dziś mogę śmiało powiedzieć, że te pozornie „zmarnowane” lata na serwerze przynoszą realne profity w życiu klubowym i zawodowym.
Kategorie:
- Akcje
- Duchologia
- Fandom
- Fantastozofia
- fantastyka
- Fun
- Grafika
- Gry
- Historia
- Kultura
- Ogólne
- Online
- Popkultura
- przemyślenia
- Sprawy klubowe
- Własna twórczość
Tagi:
- #Burning Crusade
- #droga która się nie kończy
- #fandom
- #fantastyka
- #giercowanie
- #gildie
- #gracze
- #gry
- #internet
- #klub miłośników fantastyki
- #KMF SAGITTA
- #kmf11
- #kmfsagitta.pl
- #kontakty
- #Kruszon
- #lato z Sagittą
- #OmegaWoW
- #online
- #popkultura
- #poziomy
- #questy
- #Sagitta
- #sagittarianie
- #sieć
- #społeczność
- #sprawy klubowe
- #Twoja wizja fantastyki
- #World of Warcraft
- #Wow
- #wspomnienia
- #życie klubowe w Polsce
Ten wpis nie należy do żadnej specjalnej grupy.
Komentarze z Kosmosu