„Szepty zapomnianego świata” – recenzja

06/22/2026 | Tenchika

„Szepty zapomnianego świata” Tomasza „Kruszona” Stępińskiego to nieszablonowa i wielowarstwowa publikacja, którą można uznać za jedną z ciekawszych propozycji lokalnej fantastyki ostatnich lat. Z jednej strony stanowi ukłon w stronę Sieradza i jego bogatej historii, z drugiej zaś autor zanurza czytelnika w mrocznej opowieści o czasie, pamięci, stracie i obsesji.

Spoiwem książki jest przede wszystkim klimat. Sieradz staje się tu swoistym organizmem pamiętającym wojny, ludzkie tragedie oraz tych, którzy kosztem samych siebie próbowali zmienić bieg historii. Autor umiejętnie splata lokalne dzieje z elementami horroru i fantastyki naukowej, tworząc opowieść balansującą pomiędzy legendą, grozą i refleksją nad naturą pamięci.

Główny bohater, Eron, uczy zarówno siebie, jak i czytelnika, że prawdziwe zagrożenie nie zawsze pochodzi od potworów. Często kryje się ono w ludzkiej obsesji oraz pokusie naprawiania przeszłości za wszelką cenę. Ładnie poprowadzony motyw smoczycy oraz przeplatanie historii miasta z fantastyką sprawiają, że publikacja staje się udaną próbą stworzenia swoistej „mitologii Sieradza”. Czytelnik ma wrażenie obcowania z czymś większym i trudniejszym do zrozumienia, a prawdziwe potwory nie zawsze czają się tam, gdzie spodziewamy się je znaleźć.

„Szepty zapomnianego świata” to interesująca propozycja dla osób ceniących połączenie horroru lovecraftowskiego, science fiction oraz melancholijnej opowieści o pamięci i przemijaniu. Jednocześnie książka sprawia wrażenie przyczynku do budowy lokalnego uniwersum fantastycznego osadzonego w polskich realiach.

Patrząc na tę historię z mojej perspektywy jej największą wartością nie jest jednak sama fabuła, lecz atmosfera, którą autor konsekwentnie buduje od pierwszych stron. Jest tu miejsce na tajemnicę, melancholię i niepokój, ale również zachwyt nad tym, jak przeszłość potrafi przenikać do teraźniejszości. Historia nie daje prostych odpowiedzi i pozostawia przestrzeń do własnych interpretacji.

Najbardziej zainteresował mnie motyw pamięci – tej ludzkiej, ale także zapisanej w miejscach, przedmiotach i legendach. To właśnie dzięki niemu pojawia się pytanie, czy przeszłość kiedykolwiek naprawdę odchodzi. W moim odczuciu książka wymyka się przez to ramom opowieści stricte fantastycznej, stając się refleksją nad stratą, przemijaniem i śladami, jakie pozostawiają po sobie ludzie.

Duże wrażenie zrobił na mnie również sam Eron. Jego działania nie są dla mnie jednoznaczne, a motywacje pozostają otwarte na interpretację. To właśnie ten bohater i konsekwencje jego wyborów wydają się mieć największy potencjał do dalszego rozwinięcia. Po zakończeniu lektury pozostał we mnie niedosyt i zaciekawienie. To jedna z tych historii, które nie kończą się wraz z ostatnią stroną, ponieważ wszystko, co pozostaje niedopowiedziane, jeszcze długo pracuje w wyobraźni człowieka.

Na uwagę zasługuje również projekt okładki i ilustracji. Zostały one starannie przemyślane oraz dobrze wkomponowane w opowieść, dzięki czemu wzmacniają jej klimat i pomagają „wejść” w wykreowany świat. Całość sprawia wrażenie spójnego projektu tworzonego z pasji zarówno do fantastyki, jak i historii. „Szepty zapomnianego świata” to pozycja dla pasjonatów fantastyki, historii oraz literatury przygodowej. Niech nie zwiedzie was jej skromna objętość. Ta kilkudziesięciostronicowa publikacja skrywa bogatą, wielowarstwową i nieoczywistą treść, do której z przyjemnością wrócę.

KLIKNIJ, aby pobrać publikację.

Kategorie:

Tagi:

Ten wpis nie należy do żadnej specjalnej grupy.

„Szepty zapomnianego świata” – recenzja

Komentarze z Kosmosu

Zostaw komentarz Anuluj odpowiedź

Powiązane posty

Komentarze z Kosmosu

Zostaw komentarz Anuluj odpowiedź