Polskie złe filmy – relacja

10/27/2025 | Cthulhu

Nie spodziewałem się, że nasze spotkanie poświęcone złym polskim filmom okaże się aż tak twórcze! Na wstępie warto zaznaczyć, że szkoda, iż w dyskusji wzięło udział tylko kilka osób – część naszej ekipy nie dotarła z powodu różnych obowiązków i przyjemności. Nie zepsuło to jednak naszego zapału ani nie przeszkodziło w gorącej dyskusji, która rozwinęła się podczas dwugodzinnego spotkania. Rozmowa obfitowała w wiele zwrotów akcji związanych z kulturą, a dzięki Bazylemu z Gdańskiego Klubu Fantastyki, zawierała również mnóstwo anegdot z planów filmowych i kulis polskiego kina. Osobiście nie spodziewałem się, że nasze spotkanie będzie tak złożone i niejednoznaczne.

Jeśli chodzi o złe kino, Polska ma się czym „chwalić” – mamy tego naprawdę sporo! Jednak wiele z tych tytułów jest niejednoznacznych, często ze względu na nostalgię, która zaburza obiektywną ocenę. Przykładem jest „Młode Wilki” – film technicznie słaby, ale dla niektórych uczestników spotkania otoczony sentymentem do lat 90. Innym przykładem jest „Wiedźmin” z rewelacyjną muzyką Grzegorza Ciechowskiego, ikonicznej postaci polskiej sceny muzycznej lat 80. i 90. Padre stworzył katalog złego kina, dzieląc je na różne gatunki (m.in. socrealistyczne, współczesne polskie komedie, naprawdę bardzo złe filmy, pastisze i nieudane eksperymenty, netfliksowe adaptacje, polskie horrory, filmy celebryckie, ekranizacje lektur, filmy historyczne, kreskówki, filmy dziecięce i młodzieżowe, komiksowe adaptacje).

Złego kina w Polsce nie brakuje – królują romanse i komedie, których po 2005 roku powstała prawdziwa lawina. Można powiedzieć, że to osobna kategoria i swoista „mekka” złego kina. Inną gałęzią kinematografii obfitującą w słabe produkcje są filmy historyczne, w których patriotyczny wydźwięk często bywa przesadzony. Niestety, polska duma narodowa często nie pozwala reżyserom i twórcom przyznać, że film jest słaby. Gdybyśmy to zmienili, być może moglibyśmy zacząć podbijać świat filmowym kiczem.

Wśród klasyków złego kina wymieniono takie tytuły jak „Powrót wabiszczura”, „Klątwa Doliny Węży”, „Latające machiny kontra Pan Samochodzik”, „Pan Samochodzik i praskie tajemnice” czy „Łza księcia ciemności”. Na szczególną uwagę zasługuje reżyser Marek Piestrak, którego aż trzy filmy zaliczane są do kanonu złego polskiego kina. Czy to nasz polski Ed Wood?

Poruszono też temat współczesnych produkcji. Kontrowersyjna okazała się klasyfikacja „Hansa Klossa. Stawki większej niż śmierć” jako złego kina (podobnie serialu „Halo Hans!”) – nasi rozmówcy zdecydowanie zaliczali ten film do kanonu. Podobnie do kanonu włączono alternatywną historię Polski przedstawioną w „Hiszpance”.

W dyskusji nie zabrakło filmów z epoki socjalistycznej, takich jak „Podhale w ogniu” czy „Godność”. Paweł zainteresował nas kinem przedwojennym, wskazując na takie tytuły jak „Bohaterowie Sybiru”, „Ty, co w Ostrej świecisz Bramie” czy „Bestia”. Zaznaczył jednak, że ich zaliczenie do kanonu złego kina jest mocno subiektywne. Podobnie sprawa ma się z filmem „Miasteczko” związanym z Sieradzem – produkcja jest przeciętna, ale ze względu na lokalne powiązania cieszy się w naszym regionie przychylnym odbiorem. Warto dodać, że filmy, które się zestarzały i dziś nie są już atrakcyjne, często stanowią cenne źródło informacji o nieistniejących już miejscach czy życiu codziennym.

Na koniec omówiliśmy kino dziecięce, zaliczając do kanonu takie produkcje jak „Przyjaciel wesołego diabła”, „Jacek i Placek” czy „Jeż Jerzy”, „Tytus, Romek i A’Tomek wśród złodziei marzeń”. Z naszego spotkania powstanie specjalna lista złych polskich filmów. Dyskusja okazała się bardzo twórcza i wskazała nowe kierunki, którymi możemy podążać w przyszłych rozmowach.

Kategorie:

Tagi:

Polskie złe filmy – relacja

Komentarze z Kosmosu

Zostaw komentarz Anuluj odpowiedź

Powiązane posty

Komentarze z Kosmosu

Zostaw komentarz Anuluj odpowiedź